من و داستان سفر به لاهور ...
برای اشتراک در یک دوره آموزشی تقریبا دراز مدت به لاهور آمدم و در دانشگاه مخصوص اتحادیه آزاد ژورنالیستان جنوب آسیا درس می خوانم.
به هر حال من اولین بارم است که پاکستان آمده ام پیش از آن به هیچ وجه نمی توانستم حدس بزنم که پاکستان چگونه جایی است ، هنوز هم خوب نمی دانم ، یکی از مواردی که من همواره علاقه مندم تا در باره آن صحبت کنم ، مسایل سیاسی است که سالها زبانزد عام و خاص در افغانستان و پاکستان بوده است.
من دلم می خواهد به پاکستانی ها بگویم کشور شما تروریست تولید می کند ، اما دوستانم مرا از گفتن این مسایل باز می دارند آنها می گویند اینجا مانند افغانستان آزادی بیان نیست ، اینجا حتی تلویزیون های افغانی هم اجازه نشر شدن از طریق کیبل (کابل) را ندارند.راستش را بپرسید من از جو حاکم در اینجا کاملا بی خبرم و مجبور هستم به آنچه که دوستانم می گویند ، احترام بگذارم ، آنها قبلا در پاکستان بوده اند و اردو را خوب می دانند.
دیروز برای اصلاح موهای سرم به سلمانی یا همان آرایشگاه رفتم ، آرایشگر که مرد سیه چرده لاهوری بود به من گفت :" در افغانستان چرس (هشیش) زیاد است نه؟" برایش گفتم بله همانقدر که در مناطق مرزی پاکستان زیاد است آنجا هم زیاد است می خواستم ادامه بدهم که به هر حال استفاده ...
دوستم صدا زد وحید نگو ، این حرفها را نزن تو سر ما را بر باد می دهی!
همصنفیان ( هم کلاسی های ) ما از کشور های مالدیو ، نپال ، بنگلدیش و پاکستان هستند ، در میان آنان همصنفیان پاکستانی ما مردمانی متعصب معلوم می شوند ، در صنف سرود پاکستان پاکستان را بطور دست جمعی می خوانند و ما هم گاهی وقت ها آهنگ بهشت من یقین من فرهاد دریا را فراموش نمی کنیم ، به حال به گفته ی همسایه های ایرانی مان ما هم کوشش می کنیم کم نیاریم ،
مردم عادی پاکستان مردمان خوب و خونسردی معلوم می شوند ، به کسی افغانی نمی گویند و کلمه (پدر سوخته) را هم نمی دانند یعنی چی ، آنها نیز سالها مثل ما از سوی دیکتاتوران متعدد رنج و درد و عذاب دیده اند ، به افغانها احترام دارند ، البته این موضوع تنها به قشر بسیار عادی و معمولی پاکستان محدود می شود.
راستی ما در اینجا از دیدن تلویزیون های افغانی محروم هستیم ، مالک مهمانخانه می گوید:" حکومت اجازه نمی دهد تا ما تلویزیون های افغانی را فعال بسازیم " به هر حال تنها وسیله با خبر شدن از رویدادهای افغانستان همین انترنت است و بس ، البته باید بگویم که در پاکستان وبلاگ های فارسی بلاگفا ، پرشین بلاگ و میهن بلاگ مسدود شدند و تنها بوسیله فیلتر شکن یا همان پروکسی می توان دسترسی پیدا کرد .
پیش از آن وزارت اطلاعات و فرهنگ افغانستان بخاطر ترس از گسترش زبان فارسی سرویس های فارسی ایرانی باگفا ، پرشین بلاگ و میهن بلاگ را مسدود کرده بود و تلاش برای باز نمودن آن فایده نداشت.
البته نوع فیترینگ متفاوت است ، از هر نوع اینترنتی که وارد شوی با پیغام
The page cannot be displayed
بر می . خوریم.
دلیلش را نمی دانم ، و نمی توانم که بگویم حتما اینکارشان مخالفت با زبان پارسی بوده است ، شاید آنها دلایل خودشان را داشته باشند.
شاید هم بخاط این باشد که بسیاری از این وبلاگ ها مسایل غیر اخلاقی را مطرح کرده اند.
البته این را نباید فراموش کنیم که در اینجا زبان فارسی تدریس می شود و یکی از درس ها و کتاب های دانشگاه شان است.
هر روز وقتی بعد از ظهر می شود تصویری از هرات و کابل و بلخ و ... از جلو روی من می گذرد و یاد وطن مرا سخت دلگیر و افسرده می سازد ، خیلی علاقه مند هستم که این دوره آموزشی تمام شود و به هرات زیبا برگردم.
من در مدتی باقی مانده ام مسایل زیادی را از لاهور برای تان خواهم نوشت ، لاهوری که زمین و زمان و کوی و برزنش همه سبز است ، همه جا سبز ، سبز ، سبز اما وطنم با همان کوه های سر به فلک کشیده و خشکسالی های پی در پی اش برایم بهشت هفتمین من است.
منتظر نوشتار بعدی باشید. خدانگهدار.
